This is marathi writer's blog.Marathi poems,marathi literature articles and contemptory issues articles will be featured in due course.This is basically sharing of views on art and literature and society in general.sharing,commenting,appreciation and constructive criticism will be welcomed.
Saturday, September 17, 2016
Sunday, May 29, 2011
हजारो ख्वाईशें ऐसी
हजारो ख्वाईशें ऐसी
जो साकार हो न पाई
फिर भी मेरा मन है प्यासा
उसी लव मै जलने की एक आशा
मैने दुंढा है सुकुन
हर दर्द के पंखडियो मे
तेरे यादों के जरा जरा पे
मकबुल है मेरा आशियाना
मैने कहा है मेरे मुकद्दर को
बावजुद तेरे हजार कोशिशो के
हरा रहेगा मेरी ख्वाबों का
एक जलवा मेरा आशियाना
तुझे सौगात है हर दर्द की
जो सितम उठाये है मैने उल्फत मे
मेरी तो है गुफ्तगु उनकी रुह से
फिर फासलो कि क्या अहमिहयत
मैने डाली है कश्ती पानी मे
समंदर भी है बेहोश सुनामी से
कश्ती के हजार टुकडो पे
मैने लिखा है नाम तुम्हारा
मै क्युं सुनाऊ यह दास्ता
बार बार तुझे मगर
तु तो है ना मुराद पत्थर
तेरा रुह से क्या वास्ता
मै पहुंचा हुं उस मुकाम पे
खुदा भी कुछ बिघाड न पाये
अरे मै तो रुह का सौदागर
तु तो सिर्फ दर्द का बेपारी
ओ खुदा अब तो रहम कर
सिख ले दानत इसी आदमी से
दर्द के बेपार को छोडकर
तु भी लहरा दे परचम रुह का
मेरे विस्मिल...
अब भी है एक ख्वाईश बाकी
हम दोनो के रुह की मजार पर
तु भी चढा दे तेरी ओर से एक चादर
ऒर ढांल एक तो आंसु
परवरदिगार तेरी आंखो से मगर
सुधाकर
जो साकार हो न पाई
फिर भी मेरा मन है प्यासा
उसी लव मै जलने की एक आशा
मैने दुंढा है सुकुन
हर दर्द के पंखडियो मे
तेरे यादों के जरा जरा पे
मकबुल है मेरा आशियाना
मैने कहा है मेरे मुकद्दर को
बावजुद तेरे हजार कोशिशो के
हरा रहेगा मेरी ख्वाबों का
एक जलवा मेरा आशियाना
तुझे सौगात है हर दर्द की
जो सितम उठाये है मैने उल्फत मे
मेरी तो है गुफ्तगु उनकी रुह से
फिर फासलो कि क्या अहमिहयत
मैने डाली है कश्ती पानी मे
समंदर भी है बेहोश सुनामी से
कश्ती के हजार टुकडो पे
मैने लिखा है नाम तुम्हारा
मै क्युं सुनाऊ यह दास्ता
बार बार तुझे मगर
तु तो है ना मुराद पत्थर
तेरा रुह से क्या वास्ता
मै पहुंचा हुं उस मुकाम पे
खुदा भी कुछ बिघाड न पाये
अरे मै तो रुह का सौदागर
तु तो सिर्फ दर्द का बेपारी
ओ खुदा अब तो रहम कर
सिख ले दानत इसी आदमी से
दर्द के बेपार को छोडकर
तु भी लहरा दे परचम रुह का
मेरे विस्मिल...
अब भी है एक ख्वाईश बाकी
हम दोनो के रुह की मजार पर
तु भी चढा दे तेरी ओर से एक चादर
ऒर ढांल एक तो आंसु
परवरदिगार तेरी आंखो से मगर
सुधाकर
हे मला उमगत नाही
आकाशी विहरे बगळा
आपल्याच मस्त धुंदित
जमिनीवरील बेडुक त्यास
पाण्यात मग का पाही.....
हे मला उमगत्त नाही....
भरधाव वेगाने धावे
तो अश्व पार चौखुराने
त्याचाच मित्र म्हणवणारा
कर्दमात का पाही असुयेने...
हे मला उमगत्त नाही....
तो राजहंस डोलत
मोती वेचित जाई
शेजारी बदक मात्र
मेलेल्या मासळी का खाई...
हे मला उमगत्त नाही....
मग लेक येता तारुण्यात
माय तीची पाठराखण करते
अन लेकिच्या माघारी ती
आरशांसी का सलगी करते.......
हे मला उमगत्त नाही....
मुलास मिसरुड फुटता
बापास होतसे अभिमान
अन त्याची मैत्रिण देता साद
हा का कावराबावरा परेशान.....
हे मला उमगत्त नाही....
सुधाकर
आपल्याच मस्त धुंदित
जमिनीवरील बेडुक त्यास
पाण्यात मग का पाही.....
हे मला उमगत्त नाही....
भरधाव वेगाने धावे
तो अश्व पार चौखुराने
त्याचाच मित्र म्हणवणारा
कर्दमात का पाही असुयेने...
हे मला उमगत्त नाही....
तो राजहंस डोलत
मोती वेचित जाई
शेजारी बदक मात्र
मेलेल्या मासळी का खाई...
हे मला उमगत्त नाही....
मग लेक येता तारुण्यात
माय तीची पाठराखण करते
अन लेकिच्या माघारी ती
आरशांसी का सलगी करते.......
हे मला उमगत्त नाही....
मुलास मिसरुड फुटता
बापास होतसे अभिमान
अन त्याची मैत्रिण देता साद
हा का कावराबावरा परेशान.....
हे मला उमगत्त नाही....
सुधाकर
अरे पावसा ...
अरे पावसा ... का बरे तु असा येतो
तु ऎन दुपारी
असा का अंधार करतो
तु प्रत्येक वेळी येण्याची
मनाला चाहुल का देता
तु कोसळण्याआधी
आसमंत का गोंजारतो
पक्षांच्या पंखामध्ये
हवेचे शिड का भरतो
तु मल्हार राग गाण्याआधी
असा जोगिया का गातो
अरे पावसा ... का बरे तु असा येतो
मंदीरातील ते मंत्रोच्चार
मग का असे सादळती
मंदीरातील सा-या घंटा
तुझे ढोल का बडविती
मंदीराच्या त्या मंडपावर
तु असा का आवाज करतो
शंकरापुढील बिल्व प्रसादावर
का रे मग मुंगळ्यांची दाटी
मग त्या घामट शेजारतीला
तु आर्द्र आरती का होतो...
आसमंतास ओले करतांना
ईश्वरास का कोरडा ठेवतो..
अरे पावसा ... का बरे तु असा येतो
तु धरितीस मग
हिरवा शालु देतो
अरे को-या शालुवर
पुन्हा का असा वेडा होतो
प्रेमाची ही वेडी रीत
ती का बरे उधळते प्रित
त्या प्रितीचा मग सुगंध
रानावनात भिरभिरतो
मातीच्या मग कणाकणात
निर्मितीचा गंध ते जाळतो..
अरे पावसा ... का बरे तु असा येतो
शेतात मग चाले
शेतकामाची गडबड घाई
बिचा-या शेतक-याला
तु का बरे उसंत देत नाही
तु आषाढात रप रप पडतो
अन श्रावणात वाकुल्या दावी
भाद्रपदात मात्र तु
ठिय्या धरुन राही
बिचा-या शेतक-याने
किती सोसाव्या तुझ्या लहरी
परि तो शांत मनाने
तुझेच आभार मनी मानी
उभ्या पिकाकडे बघुन
तो देई त्रुप्तीचा ढेकर
उद्याच्या वेडया स्वप्नांचे
तो आजच इमले बांधी
तु कुणा देई भरघोस
कुठे उन्हाळा भरी
दुष्काळाच्या आगीत बिचारा
शेतकरी पिसून येई
कुठे अतिव्रुष्टीने
तु डोळ्यात पाणी आणतो
पुराच्या पाण्याबरोबर
तु आमचे संसार नेतो
अरे पावसा ... का बरे तु असा येतो
सुधाकर
तु ऎन दुपारी
असा का अंधार करतो
तु प्रत्येक वेळी येण्याची
मनाला चाहुल का देता
तु कोसळण्याआधी
आसमंत का गोंजारतो
पक्षांच्या पंखामध्ये
हवेचे शिड का भरतो
तु मल्हार राग गाण्याआधी
असा जोगिया का गातो
अरे पावसा ... का बरे तु असा येतो
मंदीरातील ते मंत्रोच्चार
मग का असे सादळती
मंदीरातील सा-या घंटा
तुझे ढोल का बडविती
मंदीराच्या त्या मंडपावर
तु असा का आवाज करतो
शंकरापुढील बिल्व प्रसादावर
का रे मग मुंगळ्यांची दाटी
मग त्या घामट शेजारतीला
तु आर्द्र आरती का होतो...
आसमंतास ओले करतांना
ईश्वरास का कोरडा ठेवतो..
अरे पावसा ... का बरे तु असा येतो
तु धरितीस मग
हिरवा शालु देतो
अरे को-या शालुवर
पुन्हा का असा वेडा होतो
प्रेमाची ही वेडी रीत
ती का बरे उधळते प्रित
त्या प्रितीचा मग सुगंध
रानावनात भिरभिरतो
मातीच्या मग कणाकणात
निर्मितीचा गंध ते जाळतो..
अरे पावसा ... का बरे तु असा येतो
शेतात मग चाले
शेतकामाची गडबड घाई
बिचा-या शेतक-याला
तु का बरे उसंत देत नाही
तु आषाढात रप रप पडतो
अन श्रावणात वाकुल्या दावी
भाद्रपदात मात्र तु
ठिय्या धरुन राही
बिचा-या शेतक-याने
किती सोसाव्या तुझ्या लहरी
परि तो शांत मनाने
तुझेच आभार मनी मानी
उभ्या पिकाकडे बघुन
तो देई त्रुप्तीचा ढेकर
उद्याच्या वेडया स्वप्नांचे
तो आजच इमले बांधी
तु कुणा देई भरघोस
कुठे उन्हाळा भरी
दुष्काळाच्या आगीत बिचारा
शेतकरी पिसून येई
कुठे अतिव्रुष्टीने
तु डोळ्यात पाणी आणतो
पुराच्या पाण्याबरोबर
तु आमचे संसार नेतो
अरे पावसा ... का बरे तु असा येतो
सुधाकर
किनारा ...
गर्दीत असूनही
मी राही एकटा
माझ्याच आस्तित्वाच्या शोधात
मी असे फाटका
निरंतन वेदनेच्या शापात
मी मजशी जाळी
तरी स्वप्नांच्या उतरंडीतुन
मी वाट काढी
अंतिचा काळोख माहित असतांना
स्वप्नांची चांदरात मी का आठवी
आठवणींच्या हया हिंदोळ्यातच
मऊ स्पर्शाची वेल का साठवी
स्पर्शाची हुरहुर का वाटे
क्षणिक सुखासाठी
आठवणींचा तो सुगंध मग
मनावर का मेघ दाटी
मग नितळ सलील भावनांचे
मनात सरोवर दाटे
अन अशाच किना-यावरती
तुझ्या भेटीचे स्वप्न पहाटे
्सुधाकर
मी राही एकटा
माझ्याच आस्तित्वाच्या शोधात
मी असे फाटका
निरंतन वेदनेच्या शापात
मी मजशी जाळी
तरी स्वप्नांच्या उतरंडीतुन
मी वाट काढी
अंतिचा काळोख माहित असतांना
स्वप्नांची चांदरात मी का आठवी
आठवणींच्या हया हिंदोळ्यातच
मऊ स्पर्शाची वेल का साठवी
स्पर्शाची हुरहुर का वाटे
क्षणिक सुखासाठी
आठवणींचा तो सुगंध मग
मनावर का मेघ दाटी
मग नितळ सलील भावनांचे
मनात सरोवर दाटे
अन अशाच किना-यावरती
तुझ्या भेटीचे स्वप्न पहाटे
्सुधाकर
पाण्यावरचे पक्षी ( एक स्वरचित्र )
अलगद उतरती .... ते पाण्यावर
चालत जाती ..... ते पाण्यावर
पाण्यातच चोंच खुपसुनी ... उदर भरती ते पाण्यावर ॥
पाण्यातच पाहुनी .... आकाशाची नक्षी
पाण्यावरच ते काढी .... पाण्याचीच नक्षी
उडुन पाण्यावर एका माळेने
अंबरात ती विहरत जाती
पुन्हा मोत्याचा सडा पाडत
ओळीनी ती अलगद उतरती....
त्या पाण्यावर ...त्या पाण्यावर
सुधाकर
चालत जाती ..... ते पाण्यावर
पाण्यातच चोंच खुपसुनी ... उदर भरती ते पाण्यावर ॥
पाण्यातच पाहुनी .... आकाशाची नक्षी
पाण्यावरच ते काढी .... पाण्याचीच नक्षी
उडुन पाण्यावर एका माळेने
अंबरात ती विहरत जाती
पुन्हा मोत्याचा सडा पाडत
ओळीनी ती अलगद उतरती....
त्या पाण्यावर ...त्या पाण्यावर
सुधाकर
माझ्या मुला.... तु IPL बघ
ग्रुहपाठाला
दे तु चाट
जाग्रण कर
शाळेला तु
मार बुट्टी
परिक्शेची तु
सोड चिंता
खाण्याची तुला
कसली फिकीर
म्यागी, पास्ता
पोटात भर
टिचरचा तु
सोड नाद
माझे ऎक....
शाळा सोड
पाटी फोड
पुस्तके तु
रद्दीत विक ....
माझ्या मुला .... तु IPL बघ.... तु IPL बघ
टाईम टेबल तु
लक्शात ठेव
पिचवर
दे लक्श
सचिनला काही
समजत नाही
खेळाडु
तुच निवड
ब्याटींग तु
आधी घे
रनरेट कडे
दे लक्श
मार फोर
मार सिक्स
रन तु
चोरित रहा
उभा कर
मोठा स्कोर
खेळाडुंचा बायोडाटा
नको विसरु
बोलिंग कडे
दे लक्श
आखुड टप्पा
टाकु नको
यार्करचा
मारा कर
क्याचेस तु
टिपित रहा
फिल्डींगनेच
म्याच विन होते
रन तु
देऊ नकोस
वाटल्यास
बालर बदल
गिलख्रिस्ट
सायमंडची
फिकिर नको
पोलार्डला
तु पुढे आण
मार six
टाळ्या तु
वाजवित रहा ...
तु सतत
TV बघ
माझ्या मुला .... तु IPL बघ.... तु IPL बघ
प्रिटी झिंटा
दिसते क्युट
दिपिका ही
हलवते हाथ
शिल्पा-राजचा
नाद सोड
शमितावर तु
लक्श केंद्रित कर
शाहरुख, सॊरभला
दे धक्का
चिअर लिडरस
बरोबर नाच
चुकवु नको
एकही ठोका ....
माझ्या मुला .... तु IPL बघ.... तु IPL बघ
दुखतात का
तुझी बोटे
सोड मग तु
उंगली क्रिकेट
सेहवागच्या
आईचे ऎक
तु फक्त
TV बघ
टिव्ही वरच्या
जाहिराती बघ
मुंगुस बटेचा
हट्ट सोड
पुढच्या वाढदिवसाला
घेऊन देईन
मचफिक्सींगकडे
नको लक्श
स्पाट फिस्कींगवर
तु भर दे
पॆज मार
सर्वांशी
कमवु दे
त्यांना पॆसा
ललित मोदीला
हिरो कर
देशाला नाही
काही काम
उत्पन्न बुडव
ऎश कर
देशाबरोबर तु
TV बघ
तु सोड
करिअर वा-यावर
नॊकरीला
मार लाथ
धंद्याचे
दिवाळे काढ
तु फक्त एकच कर ....
माझ्या लाडक्या ...तु फक्त IPL बघ.... तु फक्त IPL बघ
सुधाकर
दे तु चाट
जाग्रण कर
शाळेला तु
मार बुट्टी
परिक्शेची तु
सोड चिंता
खाण्याची तुला
कसली फिकीर
म्यागी, पास्ता
पोटात भर
टिचरचा तु
सोड नाद
माझे ऎक....
शाळा सोड
पाटी फोड
पुस्तके तु
रद्दीत विक ....
माझ्या मुला .... तु IPL बघ.... तु IPL बघ
टाईम टेबल तु
लक्शात ठेव
पिचवर
दे लक्श
सचिनला काही
समजत नाही
खेळाडु
तुच निवड
ब्याटींग तु
आधी घे
रनरेट कडे
दे लक्श
मार फोर
मार सिक्स
रन तु
चोरित रहा
उभा कर
मोठा स्कोर
खेळाडुंचा बायोडाटा
नको विसरु
बोलिंग कडे
दे लक्श
आखुड टप्पा
टाकु नको
यार्करचा
मारा कर
क्याचेस तु
टिपित रहा
फिल्डींगनेच
म्याच विन होते
रन तु
देऊ नकोस
वाटल्यास
बालर बदल
गिलख्रिस्ट
सायमंडची
फिकिर नको
पोलार्डला
तु पुढे आण
मार six
टाळ्या तु
वाजवित रहा ...
तु सतत
TV बघ
माझ्या मुला .... तु IPL बघ.... तु IPL बघ
प्रिटी झिंटा
दिसते क्युट
दिपिका ही
हलवते हाथ
शिल्पा-राजचा
नाद सोड
शमितावर तु
लक्श केंद्रित कर
शाहरुख, सॊरभला
दे धक्का
चिअर लिडरस
बरोबर नाच
चुकवु नको
एकही ठोका ....
माझ्या मुला .... तु IPL बघ.... तु IPL बघ
दुखतात का
तुझी बोटे
सोड मग तु
उंगली क्रिकेट
सेहवागच्या
आईचे ऎक
तु फक्त
TV बघ
टिव्ही वरच्या
जाहिराती बघ
मुंगुस बटेचा
हट्ट सोड
पुढच्या वाढदिवसाला
घेऊन देईन
मचफिक्सींगकडे
नको लक्श
स्पाट फिस्कींगवर
तु भर दे
पॆज मार
सर्वांशी
कमवु दे
त्यांना पॆसा
ललित मोदीला
हिरो कर
देशाला नाही
काही काम
उत्पन्न बुडव
ऎश कर
देशाबरोबर तु
TV बघ
तु सोड
करिअर वा-यावर
नॊकरीला
मार लाथ
धंद्याचे
दिवाळे काढ
तु फक्त एकच कर ....
माझ्या लाडक्या ...तु फक्त IPL बघ.... तु फक्त IPL बघ
सुधाकर
शरीर व आत्मा
निसर्गाने दिलेले शरीर
जेव्हा कुरकुरायला लागते
तेव्हा आठवतो....
कर्मसिद्धांत....
आत्म्याला व्यक्त होण्यासाथी
दुसरे माध्यम का सापडु नये...?
....का गावी त्यांनी गिते
शरीराच्या भागाभागातुन
वेदनेच्या रुपांत....
माणसाने ह्यात काय समजावे..?
आपले प्राक्तन...
कि पुर्व जन्माचे कर्माचे भोग
अरे शरीराचा एक भाग
वेदनेने व्याकुळतो....
तेव्हा कुठे असतो ... आत्मा ?
नेहमी प्रमाणे नामानिराळा...
भोग तर शरिरालाच भोगावे लागतात
अन क्रेडिट घेऊन जातो
तो अगम्य,... अनामिक...आत्मा
त्याला मुक्तीच पाहिजे असेल
तर तो सरळ का सांगत नाही...?
परक्या घरात शिरुन
हा प्रपंच का मांडावा त्याने ...!
वेदनेनी डबडबल्या शरिराच्या रंध्रारंध्रातुन
संगिताची सिंफनी जेव्हा साकारते....
तेव्हा कदाचित....मुक्तीची पहाट त्याला दिसत असावी..
सुधाकर
जेव्हा कुरकुरायला लागते
तेव्हा आठवतो....
कर्मसिद्धांत....
आत्म्याला व्यक्त होण्यासाथी
दुसरे माध्यम का सापडु नये...?
....का गावी त्यांनी गिते
शरीराच्या भागाभागातुन
वेदनेच्या रुपांत....
माणसाने ह्यात काय समजावे..?
आपले प्राक्तन...
कि पुर्व जन्माचे कर्माचे भोग
अरे शरीराचा एक भाग
वेदनेने व्याकुळतो....
तेव्हा कुठे असतो ... आत्मा ?
नेहमी प्रमाणे नामानिराळा...
भोग तर शरिरालाच भोगावे लागतात
अन क्रेडिट घेऊन जातो
तो अगम्य,... अनामिक...आत्मा
त्याला मुक्तीच पाहिजे असेल
तर तो सरळ का सांगत नाही...?
परक्या घरात शिरुन
हा प्रपंच का मांडावा त्याने ...!
वेदनेनी डबडबल्या शरिराच्या रंध्रारंध्रातुन
संगिताची सिंफनी जेव्हा साकारते....
तेव्हा कदाचित....मुक्तीची पहाट त्याला दिसत असावी..
सुधाकर
ती ... अन डोळे
मी तुझ्या थेट डोळ्यांमध्ये पाहतो
.....अन....तु ही माझ्या....
असे किती दिवस तरी चालु राहते
काही विशेष बोलण्याची
व्यक्त करण्याची आवश्यकता वाटतच नाही
..कारण...डोळेच साधतात सर्व संवाद
...सर्व स्वरांचा मेळ ....
नक्शत्रांचे विभोर न्रुत्य..
आशा निराशांचा लपंडाव..
अन डोळ्यातच दाटते
आश्वासक प्रेमाची प्रकाशवाट
अन मग चालु राहतो शोध
एकमेकाच्या अस्तित्वाचा एकमेकाच्या डोळ्यात ...
कारण...
डोळ्यांनाच अंग फुटते
अन फुटतात सह्स्त्र डोळे
सुर्यातुन हजार सुर्य बाहेर पडावे तसे ..
अन होते मग फक्त .. होरपळ..
वेदनेची अन अंगाची ही...
ही वेदना जाळ्त असतांनाच ..
विरहाची माय गर्भार होते
अन .. तिला डोहाळे होतात
एकमेकापासुन दुर जाण्याचे
विरहात जळ्तांना ही ...
का कोणास ठाऊक ..
संन्यस्त व्रुत्तीचा नाग
मनाला डसुन जातो ...
अन ...
मग तु दूर निघुन जाते ...
पण दिसतात ते डोळे ..
अन तु कुठे तरी दिगंतात लोंबकळ्तांना
आठवणींचे पक्शी घिरट्या घालतात
अन .. मारतात चोंच
त्याच त्याच जखमेवर
का .. करुन घेतली आम्ही आत्मवंचना
जगाला कळण्याआधीच ..
सत्याला सामोरे जाण्याची ताकद
नव्ह्ती की .... एकूणच आयुष्याच्या
क्शणभंगुरतेची किड तेव्हांच
दबा धरुन बसली होती मनांत ..
कि मनाला होती ...
अमोल ... तरल... पवित्र प्रेमाला
व्यवहाराची चुड लावून
करपू न देण्याची
एकाकी ओढ ...
आता सकाळ संपुन माध्यान्हिचा सुर्य
केव्हांच उतरणीला लागलाय ..
तेव्हां मनावरील सर्व गाळ बाजुला सारल्या जातो
अन वॆषम्य वाटते व हसु ही येते
स्वत:च्या मनातील उन सावलीच्या खेळाचे
पण... अजुनही तसे डोळे दिसले कि ...
तुच पुन्हा दिसायला लागते ...
अन ... शोधत राहतात .. तेच डोळे
... त्याच डोळ्यातील ... आसवांचे तळ ...
..... निरंतर .... !
सुधाकर
.....अन....तु ही माझ्या....
असे किती दिवस तरी चालु राहते
काही विशेष बोलण्याची
व्यक्त करण्याची आवश्यकता वाटतच नाही
..कारण...डोळेच साधतात सर्व संवाद
...सर्व स्वरांचा मेळ ....
नक्शत्रांचे विभोर न्रुत्य..
आशा निराशांचा लपंडाव..
अन डोळ्यातच दाटते
आश्वासक प्रेमाची प्रकाशवाट
अन मग चालु राहतो शोध
एकमेकाच्या अस्तित्वाचा एकमेकाच्या डोळ्यात ...
कारण...
डोळ्यांनाच अंग फुटते
अन फुटतात सह्स्त्र डोळे
सुर्यातुन हजार सुर्य बाहेर पडावे तसे ..
अन होते मग फक्त .. होरपळ..
वेदनेची अन अंगाची ही...
ही वेदना जाळ्त असतांनाच ..
विरहाची माय गर्भार होते
अन .. तिला डोहाळे होतात
एकमेकापासुन दुर जाण्याचे
विरहात जळ्तांना ही ...
का कोणास ठाऊक ..
संन्यस्त व्रुत्तीचा नाग
मनाला डसुन जातो ...
अन ...
मग तु दूर निघुन जाते ...
पण दिसतात ते डोळे ..
अन तु कुठे तरी दिगंतात लोंबकळ्तांना
आठवणींचे पक्शी घिरट्या घालतात
अन .. मारतात चोंच
त्याच त्याच जखमेवर
का .. करुन घेतली आम्ही आत्मवंचना
जगाला कळण्याआधीच ..
सत्याला सामोरे जाण्याची ताकद
नव्ह्ती की .... एकूणच आयुष्याच्या
क्शणभंगुरतेची किड तेव्हांच
दबा धरुन बसली होती मनांत ..
कि मनाला होती ...
अमोल ... तरल... पवित्र प्रेमाला
व्यवहाराची चुड लावून
करपू न देण्याची
एकाकी ओढ ...
आता सकाळ संपुन माध्यान्हिचा सुर्य
केव्हांच उतरणीला लागलाय ..
तेव्हां मनावरील सर्व गाळ बाजुला सारल्या जातो
अन वॆषम्य वाटते व हसु ही येते
स्वत:च्या मनातील उन सावलीच्या खेळाचे
पण... अजुनही तसे डोळे दिसले कि ...
तुच पुन्हा दिसायला लागते ...
अन ... शोधत राहतात .. तेच डोळे
... त्याच डोळ्यातील ... आसवांचे तळ ...
..... निरंतर .... !
सुधाकर
हिरवे शेत
हिरव्या चिंचा ... हिरवे रावे
हिरव्या शेतात ... मन गुंतावे
हिरव्या शेताला ... हिरवी पायवाट
बांधावर उभी ... हिरवी बाभुळ ताठ
खोल खोल विहिरीला .. पायय्रा एकूण चाळीस
नितळ शुभ्र पाण्यात ... आसरा मात्र कासाविस
दांडाच्या पाण्यावर ... माजते उसाचे रान
अन शेजारीच उभा ... सुर्यफुल मात्र छान
सरळ मोठ्या बांधावर ... वेडी बाभुळ उंच
तिला खुणावते मग ... शेजारचीच चिंच
कवठाच्या झाडाला ... कवठे लागतात उंच
लिंबाच्या झाडावर मात्र ... वानरेच पंच
भुईमुगाच्या पिकावर ... वानराचा डोळा
गव्हाच्या ओंब्यासाठी ... उंदरे होती गोळा
ज्वारीच्या शेतात मामा ... गोफण घेऊन उभा
त्याला पाहुन करतात ... पाखरे ह्ळूच तोबा
ज्वारीच्या खळ्याला ... रात्रीचा पहारा
थंडीच्या दिवसात मात्र ... शेकोटिचा सहारा
माचणावरील अंथुरणात ... टोचे गवत फार
पहाटेच दवेचा खावा ... गपगार ओला मार
अशा हिरव्या शेतात ... माल होतो खंडीने
मग मामा जातो घरी ... माल घेऊन बंडीने
सुधाकर
हिरव्या शेतात ... मन गुंतावे
हिरव्या शेताला ... हिरवी पायवाट
बांधावर उभी ... हिरवी बाभुळ ताठ
खोल खोल विहिरीला .. पायय्रा एकूण चाळीस
नितळ शुभ्र पाण्यात ... आसरा मात्र कासाविस
दांडाच्या पाण्यावर ... माजते उसाचे रान
अन शेजारीच उभा ... सुर्यफुल मात्र छान
सरळ मोठ्या बांधावर ... वेडी बाभुळ उंच
तिला खुणावते मग ... शेजारचीच चिंच
कवठाच्या झाडाला ... कवठे लागतात उंच
लिंबाच्या झाडावर मात्र ... वानरेच पंच
भुईमुगाच्या पिकावर ... वानराचा डोळा
गव्हाच्या ओंब्यासाठी ... उंदरे होती गोळा
ज्वारीच्या शेतात मामा ... गोफण घेऊन उभा
त्याला पाहुन करतात ... पाखरे ह्ळूच तोबा
ज्वारीच्या खळ्याला ... रात्रीचा पहारा
थंडीच्या दिवसात मात्र ... शेकोटिचा सहारा
माचणावरील अंथुरणात ... टोचे गवत फार
पहाटेच दवेचा खावा ... गपगार ओला मार
अशा हिरव्या शेतात ... माल होतो खंडीने
मग मामा जातो घरी ... माल घेऊन बंडीने
सुधाकर
अब तो पिला दे....एक बोतल मेरे साकी
मुद्द्त से न हमने देखा है वो चेहरा
सपने भी फसाद पर उतरे है साकी
ना जायज रिश्तो के चर्चे है मेरे शहर मे
अब तो पिला दे....एक बोतल मेरे साकी
कितने सपने दिखाये थे तु ने उल्फत मे
कितने जज्बो को दि थी तु ने हवाए
उसी आग मे..झुलस रहा हुं साकी
अब तो पिला दे....एक बोतल मेरे साकी
कितनी मांगी थी मिन्नते मैंने बार बार उनसे
लताडा उसी को..उन्होने बेरहमी से
इसीलिए जहर को ..हमसफर बना दे साकी
अब तो पिला दे....एक बोतल मेरे साकी
बहारे आई थी..कभी चमन मे
जागे थे आरमां मेरे भी मन मे
उसी को रौंदा है..मेरे सनम ने साकी
अब तो पिला दे....एक बोतल मेरे साकी
.....सुधाकर
सपने भी फसाद पर उतरे है साकी
ना जायज रिश्तो के चर्चे है मेरे शहर मे
अब तो पिला दे....एक बोतल मेरे साकी
कितने सपने दिखाये थे तु ने उल्फत मे
कितने जज्बो को दि थी तु ने हवाए
उसी आग मे..झुलस रहा हुं साकी
अब तो पिला दे....एक बोतल मेरे साकी
कितनी मांगी थी मिन्नते मैंने बार बार उनसे
लताडा उसी को..उन्होने बेरहमी से
इसीलिए जहर को ..हमसफर बना दे साकी
अब तो पिला दे....एक बोतल मेरे साकी
बहारे आई थी..कभी चमन मे
जागे थे आरमां मेरे भी मन मे
उसी को रौंदा है..मेरे सनम ने साकी
अब तो पिला दे....एक बोतल मेरे साकी
.....सुधाकर
व्यवस्था व आपण
जेव्हा व्यवस्थाच माणसाला षंढ बनविते
तेव्हा आपण नाही काही करु शकत
प्रत्येक व्यवस्थेचा गर्भ माणसाच्या गर्भाबरोबरच
पोसल्या जातो हे का नाही आपण ध्यानात घेत
माणसाचे जिन्स जर बदलता येत नाहीत
तर व्यवस्थेचे जिन्स कसे बदलणार ... ?
व्यवस्थेला किती ही शिव्या दिल्या,
निंदा नालस्ती केली,जाळण्याची, गाडण्याची
भाषा केली तरी व्यवस्था नाही बदलत
किती क्रांत्या झाल्या, सुर्याचा प्रकाश पृथ्वी वर
आणण्याची भाषा केली, अंधार गिळ्ण्याची
व हटवण्याची भाषा केली
नव नवे संकल्प केले
तरी व्यवस्था ही बदलत नाही अन माणसे ही
राजकिय व सामाजिक क्रांतीच्या वल्गना करा
किंवा आध्यात्माच्या आणि आत्म्याच्या उन्नतीचे
गारुड मांडा
कुत्र्याच्या शेपटा सारखं सतत वाकडं
राहणार माणसाचे नसिब....
नाही रे बदलत ....
एकटा मनुष्य संत, विभुती वगॆरे होऊ शकतो
परंतु समाज नाही
गटारात चुळुक भर शुध्द पाणी टाकल्याने
गटार तर शुध्द होत नाहीच
पण टाकलेले चुळुकभर शुध्द पाणी ही
दुषितच होते
माणुस आणि समाजाचे ही असेच आहे
माणसाला आत्मा असतो
समाजाला असतं एक भगभगणारं
वासनेचं लिंग
चित्र विचित्र वासनेनं रटरटलेलं
शरीर घेऊनच समाज वावरत
असतो आपल्या सर्वांच्या मनात,
सदा अस्वस्थ अश्वत्थामा सारखा
किती तरी येशु, बुध्द, गांधी, कृष्ण
मार्क्स, ग्यानेश्वर, तुकाराम,साक्रेटीस,
मार्टीन ल्युथर, आंबेडकर
पचविले नाहीत का या निर्लज्य समाजाने
अरे ..समाज हा सहस्त्र विषारी बुबळाचा
आक्टोपस आहे
तो खातो फक्त माणसांना
त्यांच्या इच्छा, आकांक्शाना व स्वप्नांना
गर्भाबरोबरच घेऊन आलेल्या
समाजावर आपण पोसले जातो
अन.. त्यामुळे त्याला बदलण्याची भाषा
वायफळ ठरते
आपण विसरतो कि कुणा गाढवाने
जन्माला येतांना नव्हती दिली
आपल्याला ग्यारंटी, सुखी आयुष्याची,
न्यायाची व समतेची
म्हणुन विसरु नको
दहा हजार वर्षापुर्वीच्या माणसांचा
व आताच्या माणसाचा
मेंदु व पोटाचा आकार व रचना
सारखीच आहे.
अन विसरु नको...
वेशा व सती सावित्री स्त्रीला
सकाळी धुक्यात पडणा-या स्वप्नांची
जातकुळी सारखीच असते.
सुधाकर
तेव्हा आपण नाही काही करु शकत
प्रत्येक व्यवस्थेचा गर्भ माणसाच्या गर्भाबरोबरच
पोसल्या जातो हे का नाही आपण ध्यानात घेत
माणसाचे जिन्स जर बदलता येत नाहीत
तर व्यवस्थेचे जिन्स कसे बदलणार ... ?
व्यवस्थेला किती ही शिव्या दिल्या,
निंदा नालस्ती केली,जाळण्याची, गाडण्याची
भाषा केली तरी व्यवस्था नाही बदलत
किती क्रांत्या झाल्या, सुर्याचा प्रकाश पृथ्वी वर
आणण्याची भाषा केली, अंधार गिळ्ण्याची
व हटवण्याची भाषा केली
नव नवे संकल्प केले
तरी व्यवस्था ही बदलत नाही अन माणसे ही
राजकिय व सामाजिक क्रांतीच्या वल्गना करा
किंवा आध्यात्माच्या आणि आत्म्याच्या उन्नतीचे
गारुड मांडा
कुत्र्याच्या शेपटा सारखं सतत वाकडं
राहणार माणसाचे नसिब....
नाही रे बदलत ....
एकटा मनुष्य संत, विभुती वगॆरे होऊ शकतो
परंतु समाज नाही
गटारात चुळुक भर शुध्द पाणी टाकल्याने
गटार तर शुध्द होत नाहीच
पण टाकलेले चुळुकभर शुध्द पाणी ही
दुषितच होते
माणुस आणि समाजाचे ही असेच आहे
माणसाला आत्मा असतो
समाजाला असतं एक भगभगणारं
वासनेचं लिंग
चित्र विचित्र वासनेनं रटरटलेलं
शरीर घेऊनच समाज वावरत
असतो आपल्या सर्वांच्या मनात,
सदा अस्वस्थ अश्वत्थामा सारखा
किती तरी येशु, बुध्द, गांधी, कृष्ण
मार्क्स, ग्यानेश्वर, तुकाराम,साक्रेटीस,
मार्टीन ल्युथर, आंबेडकर
पचविले नाहीत का या निर्लज्य समाजाने
अरे ..समाज हा सहस्त्र विषारी बुबळाचा
आक्टोपस आहे
तो खातो फक्त माणसांना
त्यांच्या इच्छा, आकांक्शाना व स्वप्नांना
गर्भाबरोबरच घेऊन आलेल्या
समाजावर आपण पोसले जातो
अन.. त्यामुळे त्याला बदलण्याची भाषा
वायफळ ठरते
आपण विसरतो कि कुणा गाढवाने
जन्माला येतांना नव्हती दिली
आपल्याला ग्यारंटी, सुखी आयुष्याची,
न्यायाची व समतेची
म्हणुन विसरु नको
दहा हजार वर्षापुर्वीच्या माणसांचा
व आताच्या माणसाचा
मेंदु व पोटाचा आकार व रचना
सारखीच आहे.
अन विसरु नको...
वेशा व सती सावित्री स्त्रीला
सकाळी धुक्यात पडणा-या स्वप्नांची
जातकुळी सारखीच असते.
सुधाकर
Sunday, August 22, 2010
घर .. कौलारु
हिरव्या हिरव्या शेतात
तांबडया मातीची पायवाट
नारळ पोफळीच्या बनात
वेळु पानांचीच छाया दाट
वरती निळे आकाशाचे छत्र
शेजारी खळ्खळणारा ओढा मित्र
भाताच्या झिलई वर नाचे
वारयाची पिसाट स्वारी
त्यावर उतरे अनेक
चिमण्या पक्शांची रंगीन वारी
... अशा शुभंकर केवडी उन्हात..
चमके माझे...
घर कौलारु...
घर कौलारु...
घरी उंबरठयावर जाईचा
नाचे चंद्रवेल
त्या शेजारी दाटे
निशिगंधाचा परिमल
पुढे अंगणात पडतो
शुभ्र प्राजक्ताचा सडा
तिथे वाकड्या उंच
नारळाचा पहारा खडा
तो राजव्रक्श सोनचाफा
उभा कसा ताठयात
राजस सुगंधाचा तो
देई सर्वा परिपाठ...
... अशा भोवळ सुवासांच्या अमोघ घंघाळात...
... महके माझे...
घर कौलारु...
घर कौलारु...
अंगणात घडे रोज
प्रात: सडा संमार्जन
त्यावर उमटे नक्शीदार
लोभस रांगोळी छान
दरवाजा संमुख असे
सुभग तुळशी व्रुंदावन
क्रष्ण मंजरीच्या त्या
सुगंधी आंतर महालात
रुक्मीनी आडवी
क्रष्णाची प्रेमवाट
शेजारी गुलाब फांदीवर
उभी राधा सुस्नात
टाकी निरव प्रेमाचा
क्रष्णावरी लोभस कटाक्श
परी लक्श क्रष्णांचे
मिरेच्या श्रांत भजनात
... अशा गोधुळ ..गोरस वेळी..
... स्वप्नाळलेले माझे...
घर कौलारु...
घर कौलारु...
घरात शिरता सोप्यात
उभा गणेश आर्शिवचन
त्या शेजारी उभा
श्वानासह दत्तात्रय छान
माता एकविराच्या दर्शनाची
लटके आठवण ती भिंती
जाई काजळ घालुन ती
नटी मिरवते गॊरकांती
सारवलेल्या बॆठकी पल्याड
देवघराची वसते शांती
कुलस्वामिनी देवी भोवती
इतर देवांचा फेरा घाटे
समोर यग्यकुंडासह
धुप दिप नॆवद्य दाटे
बाजुच्या माजघरातील
कांकणे आवाज काढी
भिंतीला उभी रवी
अन मडक्यांची उतरंडी
शिंक्यातील लोणी पाही
खट्याळ मांजराची वाट...
...अशा सुरम्य वेळी ..
...त्रप्त माझे....
घर कौलारु...
घर कौलारु...
धान्यांची भरती कणगी
शेणीने सारवलेल्या
त्याला रेलुन बसल्या
पोत्यांच्या उभा राशी
तिथे मांडती संसार
फळाच्या मग डाली
अशा कोठारात मग
उंदराची उगीच उठबॆस
त्यांना वाटते भिती
अवचित बोक्याची खास
.. अशा .. लेकुरवेळी ....
... संपन्न माझे ..
घर कौलारु...
घर कौलारु...
माजघराशेजारी असे
खोली निजण्याची
तिथे वसे बाज
सुख दु:खांच्या विणीची
त्यावर निजे माझी
म्हातारी आई छान
तिच्या जवळ नित्यही
सुख दु:खांच्या आठवणीची खाण
आढयाकडे बघत ती
करते नामसंकिर्तन
तिच्या मायेच्या
उबेवर उभे ..
हे घर माझे ..
घर कौलारु...
घर कौलारु...
तांबडया मातीची पायवाट
नारळ पोफळीच्या बनात
वेळु पानांचीच छाया दाट
वरती निळे आकाशाचे छत्र
शेजारी खळ्खळणारा ओढा मित्र
भाताच्या झिलई वर नाचे
वारयाची पिसाट स्वारी
त्यावर उतरे अनेक
चिमण्या पक्शांची रंगीन वारी
... अशा शुभंकर केवडी उन्हात..
चमके माझे...
घर कौलारु...
घर कौलारु...
घरी उंबरठयावर जाईचा
नाचे चंद्रवेल
त्या शेजारी दाटे
निशिगंधाचा परिमल
पुढे अंगणात पडतो
शुभ्र प्राजक्ताचा सडा
तिथे वाकड्या उंच
नारळाचा पहारा खडा
तो राजव्रक्श सोनचाफा
उभा कसा ताठयात
राजस सुगंधाचा तो
देई सर्वा परिपाठ...
... अशा भोवळ सुवासांच्या अमोघ घंघाळात...
... महके माझे...
घर कौलारु...
घर कौलारु...
अंगणात घडे रोज
प्रात: सडा संमार्जन
त्यावर उमटे नक्शीदार
लोभस रांगोळी छान
दरवाजा संमुख असे
सुभग तुळशी व्रुंदावन
क्रष्ण मंजरीच्या त्या
सुगंधी आंतर महालात
रुक्मीनी आडवी
क्रष्णाची प्रेमवाट
शेजारी गुलाब फांदीवर
उभी राधा सुस्नात
टाकी निरव प्रेमाचा
क्रष्णावरी लोभस कटाक्श
परी लक्श क्रष्णांचे
मिरेच्या श्रांत भजनात
... अशा गोधुळ ..गोरस वेळी..
... स्वप्नाळलेले माझे...
घर कौलारु...
घर कौलारु...
घरात शिरता सोप्यात
उभा गणेश आर्शिवचन
त्या शेजारी उभा
श्वानासह दत्तात्रय छान
माता एकविराच्या दर्शनाची
लटके आठवण ती भिंती
जाई काजळ घालुन ती
नटी मिरवते गॊरकांती
सारवलेल्या बॆठकी पल्याड
देवघराची वसते शांती
कुलस्वामिनी देवी भोवती
इतर देवांचा फेरा घाटे
समोर यग्यकुंडासह
धुप दिप नॆवद्य दाटे
बाजुच्या माजघरातील
कांकणे आवाज काढी
भिंतीला उभी रवी
अन मडक्यांची उतरंडी
शिंक्यातील लोणी पाही
खट्याळ मांजराची वाट...
...अशा सुरम्य वेळी ..
...त्रप्त माझे....
घर कौलारु...
घर कौलारु...
धान्यांची भरती कणगी
शेणीने सारवलेल्या
त्याला रेलुन बसल्या
पोत्यांच्या उभा राशी
तिथे मांडती संसार
फळाच्या मग डाली
अशा कोठारात मग
उंदराची उगीच उठबॆस
त्यांना वाटते भिती
अवचित बोक्याची खास
.. अशा .. लेकुरवेळी ....
... संपन्न माझे ..
घर कौलारु...
घर कौलारु...
माजघराशेजारी असे
खोली निजण्याची
तिथे वसे बाज
सुख दु:खांच्या विणीची
त्यावर निजे माझी
म्हातारी आई छान
तिच्या जवळ नित्यही
सुख दु:खांच्या आठवणीची खाण
आढयाकडे बघत ती
करते नामसंकिर्तन
तिच्या मायेच्या
उबेवर उभे ..
हे घर माझे ..
घर कौलारु...
घर कौलारु...
Wednesday, June 23, 2010
कविते ! .....अग लाड्के.. तु अशी कशी ग... अशी कशी
तु हिमालयाचे बर्फाळ टोक...
कि धबधबयातील सप्तरंगी इंद्र्धनु...
तु कातिकेची श्रीमंत पुनव...
कि आशाडातिल ढ्गाची दाटी...
तु ओढ्यातील खळाळ पाणी...
कि हेमंतातील प्राजक्त्ती दव...
तु रेताड विस्तिर्ण माळरान...
कि निळे अफाट आकाश...
तु आशाडातील पहिला पाउस...
कि श्रावणातील खट्याळ रिप रिप...
तु चांद्णवेलीतिल निळी चंद्रकोर...
कि गुलाबावरील अबोल अश्रु...
कविते ! .....अग लाड्के.. तु अशी कशी ग... अशी कशी
तु ग्यानियाची अम्रतवाणी...
कि तुकयाचे अविट अभंग...
तु मिरेची अथांग विराणी...
कि कबिराच्या दोह्यातिल शहाणपण...
तु रामदासाचा ’उदासबोध’...
कि मोरोपंताची ’केकावली’...
तु बोरकरांची ’चांद्णवेल’...
कि कुसुमाग्रजांची ’हिमरेशा’...
तु केशवसुतांची ’तुतारी’...
कि बालकविचा वेडा ’औदुंबर’...
तु पाड्गावकरांची ’धारान्रुत्य’ छोरी...
कि भटाचा आपलाच ’एल्गार’...
तु आरती प्रभुचे ’नक्शत्राचे देणे’...
कि ग्रेसची ’सांजभयाची साजणी’
कविते ! .....अग बाई.. तु अशी कशी ग... अशी कशी
तु विश्णुच्या क्शिरसागरातील ब्रम्हकमळ...
कि येशुच्या चेहरयावरील ख्रिश्ती वेदना..
तु रणविराच्या तलवारीचे टोक...
कि स्वातंत्र्यविराच्या हौतात्म्यातिल त्याग...
तु कामगाराच्या माथावरील घाम...
कि समाजपुरुशांच्या मनावरील ताण
तु उपासमारीतील मातेच्या नयनातील अश्रु....
कि बोस्नियातील संघर्शाची ठिणगी
तु वसुंधरेचा ग्रिनहाउस इफेक्ट
कि अणुशस्त्र स्पर्धेतिल छुपे संधान
कविते ! .....कंब्खत.. तु अशी कशी ग... अशी कशी
तु प्रेयसिच्या गालावरची लाली
कि नयनातील ते विभ्रम
तु उर्जस्वल स्वप्नांची पहाट
कि वेदनेची सायंकातरवेळ
तु भावनांचा उस्फुर्त आविश्कार
कि शब्दाचा केवळ अवडंबर
तु नवऊन्मेश विलासी प्रतिभा
कि त्याचाच सलिल अविश्कार
तु भावसत्याची पुर्ननिर्मिती
कि भाससत्याचे धारान्रुत्य
तु केवळ प्रतिमांची भाशा
कि प्रतिमांची शुभ्र चांदरात
कविते ! .....अग वेडे.. तु अशी कशी ग... अशी कशी
परिमाणाचे गणित
परिमाण हाच सर्व व्यवहाराचा आत्मा... त्यास टाळू मी कसे ?
मग वारेमाप दु:खाचा हिशेब ..... मी बरा मांडु कसे ?
गणिताने विग्याण व्यापिले ..... व्यापले आवघे भौतिक
वेदना व करूणेचे परिमाण ..... हया गणिताने मांडु कसे ?
अंकाने विश्व व्यापिले ..... परिगणकाने अर्थशास्त्र
सौंदय व उदारतेचे संख्याशास्त्र .... मी बरे उलगडु कसे ?
संख्येचे संख्याशास्त्र .... ही तर लोकशाहीची अर्थवत्ता
पापाच्या बाजारात ..... मी पुण्याचा हिशेब मांडु कसे ?
जो जो विषय मी निवडला ... त्यात गणिताचे तर्कशास्त्र
व्यवहाराच्या ह्या बाजारात .... निष्टा व भक्तीचा तर्क मी जाणु कसे ?
आप्त मित्र स्वकिय सारे.... केवळ जाणतात अर्थशास्त्र
संधी साधुपणाचे त्यांचे सारे .... तर्कशास्त्र मी जाणु कसे ?
प्रेमामागे हिशेब ...हिशेबामागे ही प्रेम
मी माझ्या वेड्या प्रेमाचा ... तुच सांग हिशेब मांडु कसे ?
मग वारेमाप दु:खाचा हिशेब ..... मी बरा मांडु कसे ?
गणिताने विग्याण व्यापिले ..... व्यापले आवघे भौतिक
वेदना व करूणेचे परिमाण ..... हया गणिताने मांडु कसे ?
अंकाने विश्व व्यापिले ..... परिगणकाने अर्थशास्त्र
सौंदय व उदारतेचे संख्याशास्त्र .... मी बरे उलगडु कसे ?
संख्येचे संख्याशास्त्र .... ही तर लोकशाहीची अर्थवत्ता
पापाच्या बाजारात ..... मी पुण्याचा हिशेब मांडु कसे ?
जो जो विषय मी निवडला ... त्यात गणिताचे तर्कशास्त्र
व्यवहाराच्या ह्या बाजारात .... निष्टा व भक्तीचा तर्क मी जाणु कसे ?
आप्त मित्र स्वकिय सारे.... केवळ जाणतात अर्थशास्त्र
संधी साधुपणाचे त्यांचे सारे .... तर्कशास्त्र मी जाणु कसे ?
प्रेमामागे हिशेब ...हिशेबामागे ही प्रेम
मी माझ्या वेड्या प्रेमाचा ... तुच सांग हिशेब मांडु कसे ?
हिरवी ज्वाला
विराट उन्हात शोधतो मी
एकच लुकलुकणारा वेडा तारा
कोवळ्या उन्हात पुन्हा शोधतो
धुमसणारी हिरवी ज्वाला
श्रमलेल्या प्रत्येक मातेत मी
शोधतो माझी वेडी आई
श्रूंगारलेल्या प्रत्येक नवरीला
विचारतो " होशिल कां माझी बाई ..?"
उसासणारे प्रत्येक फुल
आठवण गोंजारते तिच्याच ह्र्दयाची
झाडावरील वाळलेले पान
हुल देते मला शिशिराची
सर्व वाटा मला खुणावती
मोडून माझीच जिवनवाट
अन .. माझ्या स्वप्नांच्या हिंदोळ्यावर
तवंगंते निराशेची साय दाट
आता बस खेळ उन पावसाचा
पिंजारणार किती खुळी निराशा
अन.. निराशेच्या क्रुष्णविवर गर्तेत
आत्म्याला ... अमरत्वाची वेडी आशा
एकच लुकलुकणारा वेडा तारा
कोवळ्या उन्हात पुन्हा शोधतो
धुमसणारी हिरवी ज्वाला
श्रमलेल्या प्रत्येक मातेत मी
शोधतो माझी वेडी आई
श्रूंगारलेल्या प्रत्येक नवरीला
विचारतो " होशिल कां माझी बाई ..?"
उसासणारे प्रत्येक फुल
आठवण गोंजारते तिच्याच ह्र्दयाची
झाडावरील वाळलेले पान
हुल देते मला शिशिराची
सर्व वाटा मला खुणावती
मोडून माझीच जिवनवाट
अन .. माझ्या स्वप्नांच्या हिंदोळ्यावर
तवंगंते निराशेची साय दाट
आता बस खेळ उन पावसाचा
पिंजारणार किती खुळी निराशा
अन.. निराशेच्या क्रुष्णविवर गर्तेत
आत्म्याला ... अमरत्वाची वेडी आशा
Tuesday, June 1, 2010
Sunday, May 23, 2010
धुक्यात आलीस भल्या पहाटे
धुक्यात आलीस भल्या पहाटे
नक्षत्राचे झुम्बर घेउन
मिलनाच्या त्या संकेतावर
गेलीस हळूच फूली मारून
धुक्यात आलीस भल्या पहाटे
गालावर दवबिंदू घेउन
दवबिंदू मिठीत द्रवताना
का बारे गेलीस निमिष नयनातुन
धुक्यात आलीस भल्या पहाटे
स्वप्नाचा गजरा माळुन
स्वप्नांतिल तो गोड लालिमा
उधळत जातेस माझ्या कळ्यांतुन
धुक्यात आलिस भल्या पहाटे
प्रेमाचे अभिवचन घेउन
आट्यापाट्याच्या त्या खेळांत
आपण जातो का बरे गुंतुन
मग धुक्यात आलिस एके पहाटे
नयनी अश्रुंवर संयमाचा पहारा
मग घोघरया आवाजात स्त्रवतो
तो कातिल वेदनेचा निखारा
धुक्यात आलिस मग का.. पहाटे
उभ्या स्वप्नांच्या मग उध्वस्त धर्मशाळा
एकाटाच पारवा का घुमतो आहे
मग कापीत काळांच्या कातरवेळा...
नक्षत्राचे झुम्बर घेउन
मिलनाच्या त्या संकेतावर
गेलीस हळूच फूली मारून
धुक्यात आलीस भल्या पहाटे
गालावर दवबिंदू घेउन
दवबिंदू मिठीत द्रवताना
का बारे गेलीस निमिष नयनातुन
धुक्यात आलीस भल्या पहाटे
स्वप्नाचा गजरा माळुन
स्वप्नांतिल तो गोड लालिमा
उधळत जातेस माझ्या कळ्यांतुन
धुक्यात आलिस भल्या पहाटे
प्रेमाचे अभिवचन घेउन
आट्यापाट्याच्या त्या खेळांत
आपण जातो का बरे गुंतुन
मग धुक्यात आलिस एके पहाटे
नयनी अश्रुंवर संयमाचा पहारा
मग घोघरया आवाजात स्त्रवतो
तो कातिल वेदनेचा निखारा
धुक्यात आलिस मग का.. पहाटे
उभ्या स्वप्नांच्या मग उध्वस्त धर्मशाळा
एकाटाच पारवा का घुमतो आहे
मग कापीत काळांच्या कातरवेळा...
स्मित
ती गुबगुबीत नवयौवना
भुर्रकन द्रश्टी पल्याड जाते
वळणावर वळण घेउनी
ती इकडेच पायउतार होते
हलकेच तिने वाकताना
तिचा पदर गाफिल ढळतो
त्या गाफिल क्शणाच्या झटती
मग जीव खालीवरती होतो
नजरेची तिची प्रत्यंचा
जिव ..शेवरी...शेवरी करतो
परंतु तिच्या नजरेत
ओळखिचा लवलेश ही नसतो
वैशाखी ही घनी कपारी
एक ..कातळ..कातळ...स्त्रवतो
परि ना हिच्या ह्र्दयी
स्नेहाचा कोंभ ना फुटतो
असे आता नेहमिच होते
रोज शिळ वाय्रावर उधळते
परि..मन..त्या गोड मधात
स्त्रवुन...स्त्रवुन ..उगीचच झडते
परि एक असा ही दिस उजाडतो
ती हळुच अनवट स्मित फेकते
माझ्या.. हर... शेवरी देहात
मन ..वासरु ..चौखुर उधळते.
Friday, April 23, 2010
निळवंती
क्शितिजावरुन पक्सी उडाले
संध्याकालच्या या समेवर
कोलाहालातच आयुश्य विरले
त्या क्शणांच्या या कलेवर
काळोखाच्या गर्तेत उतरती
निळवंताची आयुश्य गाणी
काळोखात निपचित पडली
त्या पक्शांची रागरागिणी
काळोखाने घड्वुन आणला
त्या खगांचा कुटुंबमेळा
लहान थोराची मग उठबस
खोप्यातच तो करुन गेला
काळोख पिऊनी...काळोखातच गाईली
त्यांनी आपली प्रेमकहानी
मात्र त्या एका पारंबीवर
साळुंखी गाई मिरेची विराणी
उश:कालच्या एका आशेवरती
पक्शी रचती सुक्ते दि:कालाची
दिवसभराच्या स्वातंत्र्यासाठी
घेती रात्री अंधार उशासी.
संध्याकालच्या या समेवर
कोलाहालातच आयुश्य विरले
त्या क्शणांच्या या कलेवर
काळोखाच्या गर्तेत उतरती
निळवंताची आयुश्य गाणी
काळोखात निपचित पडली
त्या पक्शांची रागरागिणी
काळोखाने घड्वुन आणला
त्या खगांचा कुटुंबमेळा
लहान थोराची मग उठबस
खोप्यातच तो करुन गेला
काळोख पिऊनी...काळोखातच गाईली
त्यांनी आपली प्रेमकहानी
मात्र त्या एका पारंबीवर
साळुंखी गाई मिरेची विराणी
उश:कालच्या एका आशेवरती
पक्शी रचती सुक्ते दि:कालाची
दिवसभराच्या स्वातंत्र्यासाठी
घेती रात्री अंधार उशासी.
Subscribe to:
Posts (Atom)