धुक्यात आलीस भल्या पहाटे

धुक्यात आलीस भल्या पहाटे
नक्षत्राचे झुम्बर घेउन
मिलनाच्या त्या संकेतावर
गेलीस हळूच फूली मारून

धुक्यात आलीस भल्या पहाटे
गालावर दवबिंदू घेउन
दवबिंदू मिठीत द्रवताना
का बारे गेलीस निमिष नयनातुन

धुक्यात आलीस भल्या पहाटे
स्वप्नाचा गजरा माळुन
स्वप्नांतिल तो गोड लालिमा
उधळत जातेस माझ्या कळ्यांतुन

 धुक्यात आलिस भल्या पहाटे
प्रेमाचे अभिवचन घेउन
आट्यापाट्याच्या त्या खेळांत
आपण जातो का बरे गुंतुन

 मग धुक्यात आलिस एके पहाटे
नयनी अश्रुंवर संयमाचा पहारा
मग घोघरया आवाजात स्त्रवतो
तो कातिल वेदनेचा निखारा

 धुक्यात आलिस मग का.. पहाटे
उभ्या स्वप्नांच्या मग उध्वस्त धर्मशाळा
एकाटाच पारवा का घुमतो आहे
मग कापीत काळांच्या कातरवेळा...

इरानी स्वप्नातील रात

ती स्वप्नातील रात इरानी वेडी
सरसर उतरून जाय पहाटे
ती धग उराशी अजुन जिवंत
ती चुड हाडाशी लावून जाते

ते खट्याळ डोळे, लाडिक हात
...आठवतात... परत..परत
तो संवादी सुरांचा फेर
घाली रुंजी...खोल धुक्यात

ते रुसवे... ते फुगवे...
ते विभ्रम...अन मनातील संभ्रम
ती आर्त मनातिल आस
काळोखात....जणु चांदण्याची बरसात

ती घार उडे आकाशी
सावज उगी हरखुन जाते
जे न उमगले मला कधी ही
ओठातुन उस्फरु्ण येते

..अन हे सर्व आठवुन आता ही
मन...उगाच वेडेपिसे होते
नजरेला प्रतिक्शा त्या क्शणाची
मन...उगाच दिसी स्वप्न चाळवते

आता एकच आस... डोळ्यांची
मन....दिठीत...झपुर्झा होते.